به نام تنهايی زندگی در ديار غربت

 اگر روزگار بی رحم است تو مهربان باش

                                                                            اگر  آفتاب   بينوازند   تو   سايبان  باش

حالا   که  تنهايی  مرا   اسير  خود  کرده

بيا   برای   من   تو   تنها   همزبان   باش

ای  آنکه  به  ياد  تو   هميشه   می سوزم

ياد من کن که همه شب به ياد تو میسوزم

ای اشک آهسته بريز که غم زياد است هنوز

  ای شمع آهسته بسوز که شب دراز است هنوز

دوستم بدار تا در محراب عشقت سجده کنم