ميرسد روزي كه فرياد وفا را سر كني
                                                   ميرسد روزي كه احساس مرا باور كني  
ميرسد روزي كه نادم باشي از رفتار خود 
                                                    خاطرات رفته ام را مو به مو از بر كني 
ميرسد روزي كه تنها ماند از من يادگار 
                                                   نامه هاي كهنه اي را كه به اشكت تر كني 
ميرسد روزي كه در صحراي خشك بي كسي 
                                                    بوته هاي وحشي گل را زغم پرپر كني 
ميرسد روزي كه صبرت سر شود در پاي من 
                                                    آن زمان احساس امروز مرا باور كني

عشق یعنی دیدن روی نگار

 عشق یعنی دردهای ماندگار

                                 عشق یعنی پاک در عصر فساد

برات آخر يک شب نامه نوشتم

که باشی با خبر از سرنوشتم

نوشتم هر چه ميخواهی خطابم کن

که من ديگر تو را تنها گذاشتم

نوشتم سرنوشت عشق من چنين بود

نصيب قسمتم عمری همين بود

خدايا شاهدی که ميگفتمم بود

تو ميدونی حقيقت غير اين بود

جدا از تو دلم دريای خون بود

همه دنيای من رنگ خزون بود

تو را ديدم کنار يار ديگر دل تو جای عشق ديگری بود نا مهربون بود

خيال کردم غمم را چاره کردم علاج اين دل بی چاره کردم

برات هر روز يکی نامه نوشتم چو شب آمد تمام را پاره کردم

نمی دونی چه رنجی بی تو بردم

بيايد روزی که خبر از من بجويی اگر مردم من از عشق تو مردم....

بودیم و کسی پاس نمیداشت که بودیم

                                                      _{باشد که نباشیم بدانند که بودیم}

_{¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤}

عاشقانه ازدواج کن تا عاقلانه جدا شوی عاقلانه ازدواج کن تا عاشقانه زندگی کنی

سرگرمی تو شده بازی با این دل غمگین و خستم

یادت نمیاد اون همه قول و قرار هایی که با تو بستم

با این همه ظلم تو ببین باز چه جوری پای این قول و قرار من نشستم

نشکن دلمو

به خدا آهم میگیره دامنتو عاقبت یه روز نگو بیخبری نگو نمی دونی دلم پر از یه نفرین سینه سوز

نگو بی خبری

نگو نمی دونی وقتی که نیستی گریه شده کار این دل عاشق شب و روز

دیوونه نکن

دلمو آهم میگیره دامنتو عاقبت یه روز

نگو بی خبری

نگو نمیدونی دلم پر از یه نفرین سینه سوز...

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

     بخون خويش نويسم بروی لوح مزارم

                                        که من بجرم محبت قتيل خنجريارم

               ز بی قراری من خلق در شگفت و ندانند

                                      که بی قراری زلف تو برده است قرارم

چند تا جمله ی جالب.........................

      امید سرا بی است  که اگر ناپدید شود  ما همگی از تشنگی خواهیم سو خت........

      در دنیای افکار خالص هیچ مرزی وجود ندارد چرا که محدودیتی وجود ندارد

      اندیشه های غیر ارادی به مراتب کار امد تر از افکار ارادی می باشند.........

نیمه شب مست برای تو دعا  می کردم

دست الوده به می سوی خدا می کردم

                                                                           هی ز بی مهری افلاک در این تنهایی

                                                                            تا سحرگه گله با باد صبا می کردم

تو نبودی و من مست به یا دی که گذشت

تا دم صبح بیاد تو صفا می کردم

                                                                           راز پنهان که در این سینه زمانی بنشست

                                                                            نا خداگاه من از سینه رها می کردم

درد عشقی که طبیبش نبا شد هرگز

دیشب ای دوست به پیمانه دوا می کردم

                                                   ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

نمي دونم نازنينم که کدو م حرف تو رو آزرد

يا کدوم ترانه‌‌‌ من تورو مثل گلی پژمرد

نمي دونم نمي دونم که چی گفتم تو شنيدی

چه خطايی سر زد از من که تو از من دل بريدی

اگه روزی تو نباشی بين ما راهی نباشه

نمي دونم کی ميتونه که برام مثل تو باشه

اگه روزی تو نباشی يا بری از من جداشی

نميدونم تو مي تونی عاشقی دوباره باشی

اين پرنده دل من نمي تونه پر بگيره

تو رو ميخواد در کنارت بال و پر از سر بگيره

آخه حيف پر نگيره پشت ابرها رو نبينه

حيف اينجا تک و تنها تو قفس بي کس بميره

يا رب غم بي رحمي جانان به که گويم*

جانم از غم او سوخت غم جانان به که گويم

دردی که مرا ساخته رسوا همه دانند*

دردی که مرا ساخته پنهان به که گويم

نی يارو نه غمخوار و نه کس محرم اسرار*

  رنجوری و مهجوری و حرمان به که گویم

 گویند طبیبان که بگو درد  خود اما*

                                                                         دردی که

گذشته است ز درمان به که گویم

شبی غمگین , شبی بارانی , شبی سرد

مرا در غربت فردا رها کرد

دلم در حسرت دیدار او ماند

مرا چشم انتظار کوچه ها کرد

به من می گفت تنهایی غریب است

ببین با غربتش با من چه ها کرد

تمام هستی ام بود و ندانست

که در قلبم چه آشوبی به پا کرد

او هرگز شکستم را نفهمید

اگر چه تا ته دنیا صدا کرد

می گویند شیشه ها بی احساسند

اما وقتی بر روی شیشه بخار گرفته پنجره اتاقم نوشتم دوستت دارم

قسم به بارش شمع وجود یک انسان                        قسم به شهر پر از ساکنان رویایـی

شکسته میشود از دوریـت بلور دلــم                         بدون تو تپش قلب من چه بی معناست

بدون تو دلم از تب همیشه خواهد سوخت                 بدون خندی            تو قلب غنچه ها تنهاست

چه لـذتی ست درون نـگاهه پر نـورت                         بیا و زخم عـمیق مرا تو درمـان کن قســـم

به عاطفه یک نــــگاه دریایــی                                     قسم به عاطفه نقره فام چشمانت

ببین چه درد بزرگیست غربت دو نکاه                         بیا ببار   همیشه یرایو مرا خـیس عـطر باران کـن

بدون تو تپش قلب من چه بی معناست                     بیا که بی تو وجودم همیشه پاییزیست

به هر کجا که روی هر زمان و هر        نگاه تو تنگاست           

           ///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

لحظه اول نامه جای دل تنگ چند تا نقطه چين می گذارم،                         
جای اسم قشنگت سر سطر
نازنين، نازنين می گذارم ...
گفتن از تو ولی کار من نيست،
پس قلم را زمين می گذارم

؟؟؟

قلـبم رو که گرفتی

دلــم رو که گرفتی

حواسم رو که گرفتی

خوابم رو که گرفتی

از همه مهم تر عقلم رو

اما نمی دانم چرا جای خالی هیچ کدام رو احساس نمی کنم

می دونی چرا؟

به خاطر اینه که تو جای همشون رو گرفتی

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////

باکسی ازدواج نکن که باهاش بتونی زندگس کنی

                                                             باکسی ازدواج کن که بدون ان نتوانی زندگی کنی  

/////////////////////////////////////////////////////////

زمین باران را فرا می خاند

و در این راه تباه عاقبت

هستی خود را دادم

در میان من وتو فاصله هاست

گاه می اندیشم

می توانی تو به لبخندی این فاصله را بر داری

ولی افسوس که تو اصرار بر رفتن داریای کاش هرگز ندیده بودمت

فرقی نداره وقتی ندونی ونبینی

غصه ات می گیره وقتی میبینی ومی دونی

سخن از مهر من و جور تو نیست سخن از متلا شی شدن دوستی است

در این غروب تلخ , خدایا ! دلم گرفت

                                                در شوره زار غربت و غمها دلم گرفت

من در تمام آیینه ها جار میزنم

                                                اینجا , میان غربت دنیا دلم گرفت

آیینه ها گواه دل خسته من اند

                                                ای رهگذر ببین , که چه تنها دلم گرفت

وقتی نگاه سرد تو در باورم نشست

                                                غمگین نگشت خاطرم اما دلم گرفت

دیگر کنار صحبت من گل نمی کنی

                                                می خوا نم از نگاه تو این را ,  دلم گرفت

بی پرده تر بگویمت , ای یادگار من

                                                کی می رسی به داد من ؟ اینجا دلم گرفت

 اگر كه عشق نباشد
به سانِ يكه سوارانِ پهنه كابوس
شبي سوارِ مركبي از نورِ مرگ خواهم شد.
و تا قيامتِ خاك
تمامِ مردهِ شومم را
از هفت خوانِ كينه افلاكيانِ بي فردا
گذار خواهم داد.
 
اگر كه عشق نباشد
به روسياهيِ اين روزهايِ بي ناموس
شبي چراغ مركبيِ بزمِ ننگ خواهم شد
و تا شكستنِ تاك
شرابِ كهنه روحم را
از هفت خطِ مستيِ اين خاكيانِ بي فردا
گذار خواهم داد.
 
اگر كه عشق نباشد
به كور چشميِ اين عاقلانِ بي قاموس
شبي به قبرِ جنون مثلِ سنگ خواهم شد
و تا غمي غمناك
تمامِ پيكرِ فرسوده جنونم را
از هفت پرسشِ فرزانگانِ بي سودا
گذار خواهم داد.
 
اگر كه عشق نباشد
در اوجِ وحشتِ افسانه هايِ دقيانوس
شبي صليبِ مقبره غارِ تنگ خواهم شد
و تا طلوعِ وحشيِ آن تك غروبِ وحشتناك
تفاله هايِ همه خوابهايِ خوبم را
از هفت خوابِ كهنه اين خفتگانِ بي غوغا
گذار خواهم داد.
 
اگر كه عشق نباشد
درون ِكوچهِ اندوهِ پيرِ خسته توس
شبي شرابِ محفلِ پورِ پشنگ خواهم شد
و تا سكوتِ شهوتِ سودابه هايِ بي ادراك
صدايِ سرخِ گلويم را
از هفتِ كوسِ وحشيِ تورانيانِ بي نجوا
گذار خواهم داد.
 
اگر كه عشق نباشد
مي
مي
رم.

ما به هم محتاجيم 
         مثل ديوونه به خواب 
                      

                            مثل گندم به زمين 
                                    مثل شوره زار به آب 
                            

                                                     ما به هم محتاجيم 
                                                مثل ما به آدما 

                                     مثل ماهيا به آب 
                             مثل آدم به هوا 
 

دستامون از هم اگه دور بمونه 
                 شب شيشه اي ديگه نمي شكنه 
 

                                   از تو اين شيشه اي هميشگي 
                                           خورشيد مثوايي سر مي زنه 

                       به عزاي دوري دستاي ما 
كوچه ها ، ساكت و بي صدا مي شن 
 

                      بوي رخوت همه جا رو مي گيره 
                                     همه ي درها ، به غربت وا ميشن 
 

                 جاده هامون ، كه به خورشيد مي رسن 
مثل تاريكي ، بي انتها مي شن 

                                                    ما به هم محتاجيم

 در شهر ، دلبري كه بخندد به ناز نيست
 عشقي كه آتشم بزند بر نياز نيست
برق صفا نمانده به چشمان دلبران
ديدار هست و ديده ي عاشق نواز نيست

 ساقي مريز باده كه مي دانم اين شراب
 مرد افكن و تب آور و مينا گداز نيست
 رازيست بر لبم كه نخواهم سرودنش
 مرديم از اين كه محرم داناي راز نيست

مردم اگر چه قصه ي ما ساز كرده اند
 ما را زبان مردم افسانه ساز نيست
آن گل به طعنه گفت كه در بزم درد ما
 روي نگار و جام مي و اشك ساز نيست

اي تازه گل مناز به گلزار حسن خويش
 ناز اين همه به چهره ي گلهاي ناز نيست
 سوزم چو لاله در دل صحراي زندگي
 نازم به بخت ژاله كه عمرش دراز نيست

چو دردي بر سر درد آفريدند

                  به درمان دلم صبر آفريدند

                                       اگر گل را به زيبايي كشيدند

                                                             كنارش خار را هم آفريدند

                                                                           كجا رفتند آن عاشق پرستان؟

                                                                                             كه روزي تيغ صرصر آفريدند

پريشان مي شوم در ياد رويت

                 مرا شيداي شب گرد آفريدند

                                    بميرم من براي فصل پاييز

                                                 كه بار و برگ او زرد آفريدند

                                                               تب و تابم مگير اي چرخ گردون

                                                                                   مگر بخت مرا سرد آفريدند؟

از آن روزي كه چشمم بر تو افتاد

                     خدا داند كه شب درد آفريدند

                                        خدا را شكر درياي دلم را

                                                       به امّيد شب جذر آفريدند

                                                                    بسوزم در ميان بزم عشّاق

                                                                                     اگر روزي مرا ترد آفريدند

نمي دانم چرا يادم نكردي

                  ببين!! عشق مرا پرت آفريدند؟

                                      كناره پنجره آنقدر ماندم

                                                  كه ديدم روي آن گرد آفريدند

                                                                   بسوز اي دل هزاران بار ديگر

                                                                                  كه سوز عشق تو سرد آفريدند

هر لحظه دعا کردم تا این که تو برگردی      یک عمر فدا کردم تا این که تو برگردی

با یاد تو بردم سر در اوج پریشانی            خواهش ز خدا کردم تا این که تو برگردی

تنها شدم و خود را در وادی هجرانها         از هر که جدا کردم تا این که تو برگردی

آن لحظه ی آخر را دیدی چه قسم دادی؟      من نیز وفا کردم تا این که تو بر گردی

می رفتی و نشنیدی پشت سرت اما من       صد بار صدا کردم تا این که تو بر گردی

1-اگر اولش به فکر آخرش نباشی آخرش به فکر اولش میوفتی.

2-لذتی که در فراق است در وصال نیست چون در فراق شوق وصال است و در وصال بیم

فراق!

3-آغاز کسی باش که پایان تو باشد...

کاش می شد که سرنوشتو دوباره از سر نوشت

   

کاش می شد شعر چشماتو توی این دفتر نوشت   

کاش می شد دلتنگی ها مورو زبون جاری می کردم   

سر می ذاشتم روی پاهات گریه و زاری می کردم   

کاش می شد وقتی می رفتی تو چشام نگاه می کردی   

شاید از چشات می خوندم که دوباره بر می گردی   

کاش می شد بیای دوباره هنوزم دل بی قراره   

هنوزم منتظرم من تو شبای بی ستاره   

کاش همیشه با تو بودم توی خواب و تو بیداری   

  همیشه یادت بمونه تو یه عشق موندگاری    

ای کسانی که مامور دفن من هستید مرا در تابوت سیاه بگذارید تا هر کس دید بداند هر چه

سیاهی بود کشیده ام.چشمانم رابازبگذارید تا هر کس دیدبداند چشم انتظاربودم.دستانم را از

تابوت بیرون بگذارید تا هرکس دیدبداندمالی از این دنیا نبرده ام. در آخر تکه یخی به شکل

صلیب بر مزارم بگذارید تا با اولین طلوع آفتاب آب شود و به جای معشوقم بر مزارم اشک

بریزد.

من در حسرت دیدار تو مردم تو آمدی ولی من هرگز تو را ندیدم.

ای مهربان!!!!

آنگاه که خورشیدبه پیشوازشب می رودوکوچه ازپای آخرین عابرتهی می شود.من با کوله

باری ازغم ودرد می روم وتو را با تمام خاطرات شیرین در این کوچه های ساکت شهر تنها

می گذارم.گریه مکن ای وارث شکوفایی باران ....من باید بروم تا با غم غریبی خویش غم

غربت را از جدار دل عاشقان بزدایم اما بدان که نبض خاطره ام هر لحظه به یاد تو می زند.

گفت که مرا دوست نداری گله ای نیست       بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن        گفتی که باید بروم حوصله ای نیست

پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف           تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست

گفتی که کمی فکر خود باشم و آن وقت        جزعشق تو در خاطر من مشعله ای نیست

رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت           بگذار بسوزد دل من مساله ای نیست