اگر عشق بودي ميديدمت

اگر گل بودي ميبوئيدمت

اگر يار بودي ميخواستمت

اگر شعر بودي ميخواندمت

لبخند زد وگفت؟خودکار من اصلا جوهر نداره.

نمی دانم چرا رسوا شد این دل

غریب و بی کس تنها شد این دل

نمی دانم چرا از ابر گریان

نصیب ما نشد یک قطره باران

نمیدانم چرا با من چنین کرد

دل دیوانه را عاشق ترین کرد

نمی دانم چرا سبزی خزان شد

وجود خنده ای بر ما گران شد

نمی دانم چرا دلها شکسته

زمین و اسمان از هم گسسته

نمی دانم چرا من را فدا کرد؟

نمی دانم چرا او را صدا کرد؟؟؟

آفتاب درخـــــــــشان و تابش نور خورشـــــــــید ، تحرک را از من گرفته

گــــــــویی به خـــــــــــواب رفته ام کنار چشـــــــــــــمه ای که خورشید جنوب

به آن گرمای دلــــــــــــپـــــذیرداده اســــــــت انتظارت را می کشــــــــــــم

انتظار تو را ای عـــــــــــــــشق زیبای من

به نام تنهايی زندگی در ديار غربت

 اگر روزگار بی رحم است تو مهربان باش

                                                                            اگر  آفتاب   بينوازند   تو   سايبان  باش

حالا   که  تنهايی  مرا   اسير  خود  کرده

بيا   برای   من   تو   تنها   همزبان   باش

ای  آنکه  به  ياد  تو   هميشه   می سوزم

ياد من کن که همه شب به ياد تو میسوزم

ای اشک آهسته بريز که غم زياد است هنوز

  ای شمع آهسته بسوز که شب دراز است هنوز

دوستم بدار تا در محراب عشقت سجده کنم

تو هر لحظه برنگی در می یایی              رها کن دل دیونه ام را            برو سیرم از این دیر آشنایی

بعد تو مرگ هم آغوش تن بی جان من است

                                                          رنگ زیبای دو چشمان تو ایمان من است

از زمین تا به فلک نام تورا می پرسم

                                                         ذکر نام تو طبیب بی جان من است

همه شب تا به سحر از می مویت مستم

                                                         ار چه می مست زافکار پریشان من

من در این عشق به جز اه نجستم غیری

                                                         گرچه آه تمام سروسامان من  است

تا به کی از گل رویت به صدایی دل خوش

                                                        رخ زیبای تو خود خالق پنهان من است 

ميرسد روزي كه فرياد وفا را سر كني
                                                   ميرسد روزي كه احساس مرا باور كني  
ميرسد روزي كه نادم باشي از رفتار خود 
                                                    خاطرات رفته ام را مو به مو از بر كني 
ميرسد روزي كه تنها ماند از من يادگار 
                                                   نامه هاي كهنه اي را كه به اشكت تر كني 
ميرسد روزي كه در صحراي خشك بي كسي 
                                                    بوته هاي وحشي گل را زغم پرپر كني 
ميرسد روزي كه صبرت سر شود در پاي من 
                                                    آن زمان احساس امروز مرا باور كني

عشق یعنی دیدن روی نگار

 عشق یعنی دردهای ماندگار

                                 عشق یعنی پاک در عصر فساد

برات آخر يک شب نامه نوشتم

که باشی با خبر از سرنوشتم

نوشتم هر چه ميخواهی خطابم کن

که من ديگر تو را تنها گذاشتم

نوشتم سرنوشت عشق من چنين بود

نصيب قسمتم عمری همين بود

خدايا شاهدی که ميگفتمم بود

تو ميدونی حقيقت غير اين بود

جدا از تو دلم دريای خون بود

همه دنيای من رنگ خزون بود

تو را ديدم کنار يار ديگر دل تو جای عشق ديگری بود نا مهربون بود

خيال کردم غمم را چاره کردم علاج اين دل بی چاره کردم

برات هر روز يکی نامه نوشتم چو شب آمد تمام را پاره کردم

نمی دونی چه رنجی بی تو بردم

بيايد روزی که خبر از من بجويی اگر مردم من از عشق تو مردم....